Si tantum aetherio regi munuscula parva
Pastorum, auri baccas, ederaeque corymbos,
Et rude silvestri dispersum carmen avena
Credimus horrenti nemorum placuisse sub antro,
Quantum myrrha, aurum, et thuris data dona Sabaei 5
Aethiopum manibus regum, dulcisque deorum
Ille sonus puero per sudum arrisit ovantum.
Tu quoque siderei in terris o maxima regis
Effigies, sacrumque iubar ne lecta tuorum
Dona inter procerum, et festae modulamina lucis, 10
Ornatum Latio carmen mihi despice cultu:
Carmen, quod vatum princeps, quicunque per urbes
Ausonias patriis unquam cecinere Camoenis
Tassus Apollineo divinus pectore fudit.
Tempore non alio munus, neque principe egebat 15
O sola antiquae splendor virtutis Elisa
Seu tu septa fide, Gofredique aemula virgo
Templa prophanatis iubeas lustrarier aris,
Insanique minas Tamesim contemnere Tybris,
Seu tu iustitae ac placidae pietatis habenis 20
Ingentes populos flectas, magnumque senatum
Ore gravi, et solio teneas subnixa potenti,
Seu iuvet Aonios Musarum invisere fontes,
Et latices haurire sacros: sive una Dianae
Sis comes, auratamque humero suspensa pharetram 25
Venatu silvas et patria regna fatiges.
Quo me, quo rapitis Musae? Salve inclyta regum
Progenies, salve magnum decus addita terris,
Et mea parva legas hilari munuscula vultu.