Declinante frigore,
picto terre corpore
tellus sibi credita
multo reddit fenore.
Eo surgens tempore
nocte iam emerita
resedi sub arbore.
Desub ulmo patula
manat unda garrula,
ver ministrat gramine
fontibus umbracula,
qui per loca singula
profluunt aspergine
virgultorum pendula.
Dum concentus avium
et susurri fontium
garriente rivulo
per convexa montium
removerent tedium,
vidi sinu patulo
venire Glycerium.
Clamis multiphario
nitens artificio
dependebat vertice
cotulata vario.
Vestis erat Tyrio
colorata murice
opere plumario.
Frons illius adzima,
labia tenerrima.
«Ades -inquam- omnium
michi dilectissima,
cor meum et anima,
cuius forme lilium
mea pascit intima.
In te semper oscito,
vix ardorem domito;
a me quicquid agitur,
lego sive scriptito,
crucior et merito,
ni frui conceditur,
quod constanter optito».
Ad hec ulla frangitur,
humi sedit igitur.
Et sub fronde tenera,
dum vix moram patitur,
subici compellitur.
sed quis nescit cetera?
Predicatus vincitur.