Bruma riget Caurique fremunt, stat densior aer,
Iuppiter et gelidas fundit ab axe nives.
I’ocula nunc lususque decent pinguesque lucernae;
arida vos, pueri, subdite ligna foco.
Igne ferox lenitur hiems, ubi mollia circum
Lesbia et annosum spuinat in orbe merum.
Vino pelluntur tristes de pectore curae;
hic liquor ingrato corda dolore levat,
hic deus afflictis requiem spemque addit egenis:
i, puer, et larga prome Falerna manu.
Me iuvat inter vina (fovet nam Bacchus ainorem)
ebria consertis oscula ferre labris,
molle femur tractasse manu, tractasse papillas
dulciaque in tenero bella movere sinu.
Tum mihi sit non una satis; tum si tibi iungar,
Fannia, quas dederim, quas tulerimque vices;
tum si blanda meis venias retinenda lacertis,
quos tibi dem amplexus, Lautia, quosve dabis,
tene ego si teneam, quales, mea Lautia, motus
expediam, vel quot sim ferus ipse modis;
molle Pharitaeo spirabit lectus odore,
quem dat Pellaeo condita terra duce;
lintea sudabunt roseum perfusa liquorem
myrteolaeque fluet lucidus umor aquae.
Interea miscere, puer, ne desine bacchum
saepius atque aliis demere vincla cadis.
Senio adest rabidusque canis; Venus aurea cuia est
Arceli, arbitrium te penes omne meri.
Ille novem cyathos Musarum laetus honore
ebibat, hic Charites tergeminumque chorum;
ille suae dotet dilectae basia nymphae
et laeto absentis nomen in ore sonet.
Lusibus bis nani gaudet hiems, his laeta terenda est
bruma. Venit rapido mors inopina pede.