Rura tuis qui nostra rigas umentia lymphis,
quam procul bei misero nunc mihi, Casis, abes.
Tu nunc muscosa placidus sub rupe vagaris
redditur et fluxu lenior aura tuo
altaque praetexit virides tibi populus umbras
et mille in foliis dulce queruntur aves;
at me nunc tristi fessum Campania morbo
detinet et venas urit anhela sitis,
nec prodest viridi totiens te ornasse corona
cinxisse et capiti plurima serta tuo,
nec prodest dulcis totiens cecinisse querelas
numinis et causas edocuisse tui:
« Nainque dies aderat, sceptrum quo cepit Olympi
Iuppiter, hoc divis prandia lecta dabat.
Tum puer Idaeus, dum pocula grata ministrat
spectaturque suo digna rapina love
atque inter mensasque deùm laudesque superbit
et tanto facies conscia teste placet,
incautus labente gradu carchesia fudit
multus et e patera fluxit hiante liquor;
qui praeceps summa coeli de parte volutus
in terras larga constitit uber aqua.
Ad quae subridens genitor: f Monumenta inanebunt
certa, puer, casum testificata tuum;
amnis erit, qua nunc grati effluxere liquores,
Casis erit fonti nomen honosque tuo
Oscula tum puero raptim libavit, at illi
fulsit sidereus sparsa per ora color ».
Has ego blanditias, memini, cantare solebam
fusus ad herbosae fluxile murmur aquae;
at tu longinquos nimium summotus ad Umbros
Aoniae nunc es immemor ipse lyrae
nec mihi nunc solito praebes de margine rivos
arida nec suetus temperat ora liquor,
solaque languentis sensus mihi restat imago,
cum mens furtivas aegra requirit aquas.
Interdum somno dulcis haurire liquores
et madido videor pellere ab ore sitim;
haec mihi dat somnus solacia, dum Canis ardet
et grave siccatos sidus hiulcat agros.
At vos, Pierides, vestro succurrite vati
(profuerit fontes saepe bibisse sacros),
vos mihi Persephonen cantu placate; moveri
namque potest: movit Bistonis ante lyra.