Et lauro juvat, et rosis,
Et mille hunc tumulum spargere floribus,
Festo non sine carmine.
Affer tura, puer, nec timidâ manu
Omnem cum tumulo locum
De puris Arabum incende vaporibus.
Nam quorsum tua, Verjusi,
Flerem cum reliquis funera vatibus,
Atque injusta dolens, meis
Turbarem cineres de lacrymis tuos?
Postquam te mala febrium,
Languorumque cohors, non habilis tuae
Menti carcere corporis
Exsolvit miserum, totque doloribus
Perfunctum, atque alacrem mori
Nam ceu praetumido flumine, literis
Mens undata capacibus,
Formatique bonis artibus ingenî,
Et lucis memor insitae,
Quaerens hospitio non bene mutui
Solvi denique corporis,
Ex longo ad superas ambitiosior,
Affectabat iter domos:
Laetus ducis ubi, grandibus otium
Jam partum meritis, sacro
Permixtus numero nil cupientiuın.
Hic quaesita laboribus
Tantis, nuda suis se tibi Veritas
Demum è nubibus explicat;
Et de fonte suo clarior aspici
Caelestis Sapientiae,
Quam sic doctus eras, jam tibi lux patet.
Hic dum pars melior tui
Regnat deposito libera pondere,
Ridere immiserabilem
Vitae stultitiam fortis, acerbaque
Nostrorum penitus pati
Maerorum indocilis: cur ego te gravi
Deplorem querimoniâ,
Humanasque vices? Ah! potius paris
Vitae conditionibus,
Tecum et vivere amem, et sustineam mori.