Tu me, carmine percitam
Quamvis mente agitet non humilis furor
Franci dicere militis
Lauros terribilem quas legit ad Lisam,
Tu me sollicitum tenes,
Montaneri: animo curaque tumeo
Ex longo acrior infides,
Audax quod fragili per mare naufragum
Jam dudum rate naviges:
Nec sat forte tuae remigium rati,
Nec sint vela fatis bona,
Ut portum incolumis difficilem occupes;
Vestrarum neque partium
Evites scopulos naufragiis graves.
Non sic, tempore pristino
Montaneria gens, nobile sanguinis
Quondam principium tui,
Non sic vestra domus, Romula quam ratis
Vexit per mare, non patres
Sic vixere tui. Quare age, devios
Calles, castraque patribus
Detestata bonus desere: non tuae
Error convenit indoli.
Te ne ah! moribus his, hoc animo, hac fide,
Caris tam bene cognita,
Te ne his et meritis, hac sapientiae
Et tot dotum opulentia,
Hesterni species frivola dogmatis
Nostro separet à grege,
Majorum immemorem scilicet, et tuae
Nutrici male credulum?
Ah! ne perfida pax te miserabili
Tutum fingat inertia.
Sed per lenta tui feria consili,
Alto mentis in otio,
Contemplare, quibus refluere impotens
Aetas praecipitet rotis:
Et quas pollicitus spes tibi, quas suis
Olim non violabile
Per numen, moriens asseruit Deus,
Tecum denique respice.
Et ne, restat adhuc dum breve temporis
Momentum, male fortibus
Ne jam consiliis aut rationibus,
Votis pone moram meis:
Votis omnibus hoc et lacrymis emam::
Proquo, si pietas velit,
Et poscas, etiam sit pretium mori.