UT Afro ratis occupata vento,
Dum caelum tenebris, fretumque inhorrens
Solo fulgure claret: ipsa cani
Dum prudentia & ars stupet magistri,
5Iam Pollucibus ultimum invocatis;
Si secundior aura spiret, & lux
E Pharo procul emicet, repente
Hanc remis petit, advolatque velis.
Sic istos mihi quando, Vita, ocellos,
10Post lentas hiemes amoris offers
Iactato male perditeque: surgit
Celer mox animus, fugaque fluctus
Tam saevos trepidante spernit, & se
In portum penitus suum recondit.
15Illum ego ut sequar, assequarque, si quis
Te tunc me sinat usque basiare:
Usque ad milia millies trecenta
Te tunc te mea basiare pergam,
Aut ultra potius neque osculandi
20Umquam me satias moveret ulla;
Non, si praepavitante corde, & ipsis
Tandem deficientibus medullis,
Totus hauriar obruarque totus.
Sed dum te mea basiare pergo,
25dum plexus cupidis tibi lacertis,
Ut tenax hedera arbori aut corymbus,
Isto nectare solvor osculorum,
Quo nec suavius ipse Phryx Tonanti
Inter pocula caelitum ministrat:
30Nolim vel cupiam, haud queam teneri,
Quin & lucidulos tuos ocellos,
Quin genas roseas, & oris huius
Clari, candiduli duos pyropos,
Unde has delicias mihi creari,
35unde haec gaudia gaudeo evenire,
grato lumine saepius salutem.
Di quod hoc genus impotentiae? Ergo
Sic labris misere invidere ocellos:
Nec spem esse auxilii? Huc Meneni: & olim
40Si plebem patribus reduxti amicam,
Quam malus temere efferarat error,
Nunc age ingenium excita, allabora,
Cum labris bene congruant ocelli;
Et Deus mihi pacis alter esto.