CADA PIEZA VIVE EN UNA DIRECCIÓN · NADA VIVE EN UNA SOLA SALA  

PoetósferaLa BibliotecaMatthias Casimirus Sarbievius

Matthias Casimirus Sarbievius · Barroco

Lyricorum libri quattuor — IV — ODE XXVII. Noe vaticinium.

latín

Demersa late saecula cum Noe
Enavigaret, naufraga dicitur
E puppe prospexisse regna,
Et male jam pelago latentes

Flevisse terras: Saecula, saecula
Libido foedis mergit amoribus:
Totoque restinguendus orbis
Oceano, simul omnis uno

Peccavit igni. Scilicet impiis
Polluta regum limina nuptiis.
Spectante frustra sole, possent
Stare diu? Pudor, heu! nefasque

Nascentis aevi, turpis amor, nihil
Intaminatum liquit: et innocens
Natura deformis nocenti
Supplicium grave pendit usu.

Incesta foedi fecimus omnia,
Et digna perdi. Marmoreis ubi
Urbes coronatae Colossis?
Aut ubi turrigerae potentum

Arces Gigantum? Queis, modo liberi,
Festo choreas agmine plausimus,
Delphines insultant plateis,
Et vacuas spatiosa cete

Ludunt per aulas, ac thalamos pigrae
Pressere phocae: defluit illito
Aurum lacunari, et refixae
Ad pelagus rediere gennme.

Jam nec vetustis sculpta scientiis
Famosa moles perstat, et aureis
Inscripta majorum sepulcris
Funditus occubuere saxa.

Ingens egestas, et simul omnium
Jactura rerum, flagitium, Dei
Cultuque delubrisque et aris,
Heu, miserum male nudat orbein!

Jam jamque coget saecula proprium
Nescire Numen: nec scelerum grave
Pensare permittet nepotes
Supplicium. Simul omne ripas

Habebit aequor, rursus et inclyta
Tellus in herbam surget, et aureus
Titan inaurabit recenti
Arva die, populisque magnus

Crebrescet orbis. Non eadem fluet
Aetas, et auro deterius diem
Procudet argentum, ac sonoro
Belligerum gemet aere tempus;

Tandemque ferro saecula corruent.
Et, qui malorum summus apex, Dei
Oblita, me rerum parentem
Sacrilego colet igne tellus:

Falsumque numen (pro, pudor!) impio
Narrabor orbi, ceu veteri Chao
Hac puppe discrevisse, et omnem
Naufragio recreasse mundum:

Mox stare terras, currere flumina,
Frondere silvas, arva virescere
Jussisse paullatim, et nitentes
Frugibus explicuisse campos.

Me Bactra Coelum, me Babylon Jovem,
Me Susa Solem, me Pharii suum
Dicent Osyrim: me bifrontem
Ausoniae colet ora Janum.

At, o potenti qui regis aethera
Terresque sceptro, verte, Pater, Pater,
Undasque terrasque, et trisulcum
In caput hoc jaculare telum,

Foedusque jam nunc stragibus obruar
Labantis aevi! Barbaricis ego
Solus supervivam pudenda
Materies titulusque sacris?

Sigue explorando

Por su autor
Matthias Casimirus Sarbievius · 440 piezas más en la casa
Dónde vive
La Biblioteca

← Lyricorum libri quattuor — IV — ODE XXVI. Ad auram.Lyricorum libri quattuor — IV — ODE XXVIII. Ad divinam Sapientiam. →

Expediente

Autor
Matthias Casimirus Sarbievius
Título
Lyricorum libri quattuor — IV — ODE XXVII. Noe vaticinium.
Lengua
latín
Época
Barroco
Sala
La Biblioteca
Identificador
ws-la-lyricorum-libri-quattuor-iv-ode-xxvii-noe-vatici--matthias-casimirus-sarbieviu-12820f
Cita recomendada
Matthias Casimirus Sarbievius, «Lyricorum libri quattuor — IV — ODE XXVII. Noe vaticinium.», Poetósfera, poetosfera.com/p/ws-la-lyricorum-libri-quattuor-iv-ode-xxvii-noe-vatici--matthias-casimirus-sarbieviu-12820f.html

Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.