O deae, o almae Veneris ministrae,
q’uae puellarum iuvenumque curas
ore mulcetis capitisque amantum
pectora cantu,
quaeque nympharum virides recessus 5
fluminum et ripas colitis, quae et antra
pectine arguto recreatis udas
et maris actas,
vos deae, vos, o Charites, sub umbra
myrtea, ad fontem gelidique circum 10
Prata Sebethi canite et sonoras
tangite chordas.
Luditis dum, dum canitis, puellae,
auraque aestivos relevat calores
concinuntque una nemora et quieti 15
marmora ponti,
ipse selectos per aprica rura
colligam flores Cypriamque myrtum,
colligam luctus hyacinthi et albo
Lilia thyrso, 20
Lilia intactumque amaranthon, bis et
misceatn calthae decus inque sertum
vinciam implexas violas et albi
texta ligustri,
quae Syram stillent madefacta nardum,
quaeque et afflatus referant Sabaeos,
Indicum et costimi Armeniique felix
gramen amomi.
His suum cingat speciosa crinem
Fannia, et quos pectore, quos et ore
spirat, hos ipsa et capite et capillis
afflet odores.
Hoc, deae, hoc, hoc, o Charites, ministrae
Cypridis hlandae, hoc agite et remissae
fila pulsantes citharae canorum
fondite carmen.
Ecce florentis graditur per herbas,
ecce Paestanos pede pressat hortos
virgo, quam ver insequitur, cui ipsa
it comes aura,
auraque et veris decor. En amores
lusitant circum, en pharetrae facesque
ventilant spargitque suos honores
laeta iuventus.
Qua movet nymplie, hac humus ipsa ridet,
ridet hac aer, fluit ipse laeto
amile Sebethus, canit uxor imo
coerula ab antro;
huius e vultu placidisque ocellis
instruit sese Venus et Cupido,
altera accendens faculas et alter
spicula torquens.
Ah quid, ali, dulces Paphiae, catiendo
illius mentem erigitis? Superbit
et lyra et cantu, tuinet heu protervus
carmine fastus.