Dia Tithoni senioris uxor,
Quae diem vultu radiante pandis,
Cum genas effers roseas rubenti
praevia soli,
Roscidos ut nunc per agros vagari
Sub tuo adventu iuvat, et recentis,
Quae tuos semper comitantur axes,
excipere auras.
Sicca iam saevus calor uret arva,
Iam vagi aurarum levium silescent
Spiritus, iam sol rapidus furentes
exeret ignes.
Dum licet, laeti simul ite, amantes,
Dum licet, molles pariter puellae
Ite, flaventes vario capillos
nectite serto.
Nunc simul telis positis Amores
Matris haerentes lateri et decentes
Gratiae plenos referunt resecto
flore quasillos.
Per feros saltus, per iniqua lustra,
Undique occultas agitans latebras,
Fertur, et silvas varia ferarum
strage cruentat
Clara Latonae soboles: nitenti
Huic comae in nodum religantur auro,
Pendet aurata ex humeris pharetra:
pendet et arcus.
Circum eunt nymphae simul: illa cursu
Gaudet effusos agitare cervos,
Hanc iuvat certis iaculis fugaces
figere lyncas.
Nunc ab umbroso simul esculeto
Daulias late queritur, querelas
Consonum circa nemus et iocosa
reddit imago.