Urbs, quam vetusto vectus ab Ilio
Post fata Troum tristia, post graves
Tot patriae exhaustos iniquo
Tempore, tot pelago labores,
Ducente demum Pallade, qua rapax
Cultos per agros Medoacus fluit,
Dis fretus Antenor secundis
Condidit, Euganeis in oris;
Tu, nuper <et> flos et decus urbium,
Quascumque tellus Itala continet,
Magnas tot artes, tot virorum
Ingenia, et studia una alebas.
Te septicornis Danubii accola,
Te fulva potant flumina qui Tagi,
Longeque semoti Britanni
Cultum animi ad capiendum adibant.
At nunc, acerbi heu saeva necessitas
Fati, severas ut pateris vices!
Ut te ipse vastatem vel hosti
Conspicio miserandam iniquo!
Quid culta tot pomaria conquerar?
Tot pulchra flammis hausta suburbia?
Quid glande deturbata ahena
Moenia, praecipitemque saevi
Mavortis iram, bellaque persequar
Horrenda? Squammis ille adamantinis,
Ferroque consertam rigenti
Induerat chlamydem trilicem.
Fremensque, et atrum letifera manu
Telum coruscans, secum odia, et necis
Contemptum, et insanos tumultus,
Secum animos, rabiemque agebat.
Ille urbe ab imis sedibus eruta
Implesset omnes funeribus domos,
Non ille vel sexu, vel ullo
Efferus abstinuisset aevo.