Beate somne, nocte qui hesterna mihi
Tot attulisti gaudia,
Utinam deorum rector ille caelitum
Te e coetu eorum miserit,
Quae saepius mortalibus vera assolent
Mitti futuri nuntia.
Tu, quae furenti surdior freto meas
Superba contemnit preces,
Facilem Neaeram praebuisti: quin mihi
Mille obtulit sponte oscula,
Oscula, quae Hymetti dulciora sint favis,
Quae suaviora nectare.
Vere beate somne, quod si saepius
His, dive, me afficias bonis,
Felicior caelestibus deis ero,
Summo nec inferior Iove.
At tu, proterva, quolibet fuge, eripe
Complexibus te te meis:
Si somnus iste me frequens reviserit,
Tenebo te, invitam licet.
Quin dura sis, sis quamlibet ferox: eris
Et mitis, et facilis tamen.