Ille tuus, Pan montivage, venator Iolas
Suetus in audaces cominus ire feras,
A quo et adhuc rictusque suum, exuviasque leonum
Sacra tibi agrestis munera pinus habet,
Nunc iam annis gravis haec devicti cornua cervi
Dedicat, imbelli congrua dona seni.
Cum tamen herculeae facta inter fortia clavae
Is quoque sit laudem visus habere labor,
Tu, dive, haec inter viridis decora illa iuventae
Suscipe, neve illis esse minora puta.