Eligo namque hominem moriens absolvere letho,
Namque per excessum vitam pro morte reliquit,
Proque suis meritis paradisi perdidit aulam.
Cognitione Dei vacuus, simulacra deosque
Effigiare sibi studuit, dominosque precari.
Hunc ego decrevi, soli mihi subdere colla.
Quid facit? ab furis rapitur deceptus amore,
Utque Deum veneratur eum, cui claustra gehennae
Inferus et flammae, tenebrisque obducta vorago
115.0021D| Atra manet sedes, spirantibus undique flammis.
O factura mei, tristi sub sorte laborans!
Quam feci manibus faciem, vitaque replevi,
Ad me deflectas. Nam qui voco corpore sumpto
Te revocare volens, veni moriturus in orbem
Signifer ille quidem lethi, mortisque repertor
Talibus auditis, furiis accensus et ira,
Artibus insimulat fidis; Sat possumus, inquit.
Cum mater hominum nostro sine numine tantum
Ediderit terris, culpati nescia partus.
Conditor ille potens, coeli qui possidet arcem,
In terris hominem primum quem fecit, adivi,
Disjecique suis clausum quem sepserat aulis,
Et mihi subjeci, et natos, vulgusque nepotum,
115.0022A| Insuper et proprio complevi dogmate mundum.
Me sine nec prolem matres genuere maritis,
Ex quo nostra volens Adam praecepta secutus,
Seque suosque dedit nobis servire parentes:
Legibus his donec pacto quo nescia fractis,
Tantus in orbe puer, nullius criminis haeres
Intrat, et antiquas praesumit frangere leges.
Dum mihi prostratum, quaerit sibi surgere mundum,
Hunc ego ter tentans hominem cognoscere purum
Arte mea volui; heu pulsus dubiusque recessi!
Ergo decet majora virum sentire pericla.
Mors mihi te sociam solito cum foedere jungam,
Qui nisi cognoscat semper quid possit amica,
Esse potest totum revocet per carmina mundum.