ADoniden Cytharea
Ut vidit interemptum
Nuperque purpurantes
Genas colore foedum
Et illitum cruore
Nigerrimo capillum
Cupidines vocavit
Et iussit ut vocati
Suem ferum sibi ipsi
Adducerent praehensum
Qui iussa prosequentes
Mox lustra pervolarunt
Horrentis alta sylvae
Tristemque et imbecillem
Suem grave ligarunt
Rigore vinculorum
Alius trahebat autem
Laqueo truci revinctum
Hic terga verberabat
Et arcubusque et ipsum
Urentibus sagittis
Et ibat ille tristis
Veneris quidem timebat
Superba iussa durae
Cui dixit ipsa postquam
Conspexit esse captum
Quid pessima o ferarum
Tune hoc femur decorum
Meumne tu puellum
Insana vulnerasti?
Cui sic recepit ille
Te diva Cypris ipsum
Per et tuum puellum
Per haec et ipsa iuro
Quae vincla me coarctant
Item per hos amores
Qui me tulere captum
Laesisse non volebam
Quem nunc doles puellum
Iniqua fata passum
Sed ut decora vidi
Labra et vultus honesti
Pulcherrimum nitorem
Statuam ratus deorum
Fuisse perpolitam
Flammae nocentis hausi
Quo subruebar ignem
Quem non ferens ut illi
Nudum femur volebam
Insanus osculari
Illi sed innocenti
Miser et mihi nocebam
Hos nunc Venus prophanos
Puni recide dentes
Superfluas, quid autem
Fero amplius, sed haec si
Satis ampla poena non est
Et ipsa labra puni
Haec, illius querentis
Venus miserta iussit
Amoribus protervis
Ut vincla dura solvant
Et liberent ligatum
Qui mitis inde sylvam
Nunquam subivit altam
Sed ignibus propinquans
Suum nocentem amorem
Incendit et perussit.