197 Nestoriana lues successi Pelagianae,
Quae tamen est utero praegenerata meo.
Infelix miserae genitrix et filia natae,
Prodivi ex ipso germine quod peperi.
Nam fundare arcem meritis prior orsa superbis,
De capite ad corpus ducere opus volui.
Sed mea dum proles in summa armatur ab imis,
Congrua bellandi tempora non habui.
199 Et consanguineae post tristia vulnera fraudis,
Aspera conserui praelia fine pari.
Me tamen una dedit victam sententia letho:
Illa volens iterum surgere bis cecidit.
Mecum oritur, mecum moritur, mecumque sepulcrum
Intrat, et inferni carceris ima subit.
Quo nos praecipites insana superbia mersit,
Exutas donis, et tumidas meritis?
Nam Christum pietate operum et mercede volentes
Esse Deum, in capitis foedere non stetimus;
Sperantesque animi de libertate coronam,
Perdidimus quam dat gratia justitiam.
Quique igitur geminae miseraris busta ruinae,
Ne nostro exitio consociare cave.
Nam si quae Domini data munera sero fatemur,
Haec homini credis debita, noster eris