Si tua per longam saltem semel, invide, vitam
Limina virgineis essent calcata choreis,
Cirreas si quando dapes fontisque sonori
Pocula gustasses, poterant mea carmina limam
Equo animo tolerare tuam. Nunc, censor inepte,
Quid tibi cum Musis? quid mecum? Claudicet omnis
Versus enim quanquam, te iudice, tutus abibo:
Ethera conscendam, numquam tibi, cece, videbor.
Quid tibi cum Musis? quid mecum? Sidera nostros
Spectarunt ortus toto distantia celo.
Dat Saturnus opes amplas tibi, pectus avarum,
Ac tardum ingenium gelidumque et molle cerebrum.
Quid tibi cum Musis? quid mecum? Census honestus
Contentusque animus modicis et nulla cupido.
Est michi Musarum studium, mens semper in actu,
Has melior largitur opes Cyllenius ardens.
Quid tibi cum Musis? quid mecum? Publica fama est
Edictis te Vergilium comitesque pudendis
Exclusisse domo, metuunt ea nomina servi;
Quosque, ais, urbe Plato pepulit, nos pellimus aula.
Quid tibi cum Musis? quid mecum? Pellere porro
Non opus: abfuerant semper limenque superbum
Horruerant; frustra precibus (michi crede) vocares
Tendentes alio melioraque claustra sequentes.
Quid tibi cum Musis? quid mecum? Parce poetis,
Exulibus iam parce tuis, sacrisque prophanum
Pyeriis averte caput linguamque coerce,
Ignotis ne ceca viis calcaribus acta
Corruat invidie. Si fercula pinguia ventri
Dulce merum mollisque thorus contingat inerti,
Si tibi turgentes auro Rannusia fiscos
Aggeret, argenti montes superaddat et eris,
India si talamos crustis circundet eburnis
Et premat Oceanus spoliis te nobilis alge,
Imbellesque manus illustret iaspide crebra,
Nulla tuos hedere constringant brachia truncos,
Non segetem mirtus, non delphica laurus obumbret.
At ficus oleasque tibi vinetaque tellus
Sufficiat largoque fluat vindemia Bacho.
Vinitor ipse nichil fessus, nil poscat arator:
Sic cumulent omnes tua gaudia; nullus egenti
Sit locus atque fores inopi claudantur amico.
Solus hians felixque tibi nullisque gravatus
Hospitibus, numeres gazas obsessus ab illis,
Semper crescentis sitiens speculator acervi.
Pone modum verbis, crasse te redde quieti,
Vel nostros damnare ferox iam desine versus,
Vel dictum ratione proba. Si displicet auctor,
Illa placebit enim. Sed quid rationis ad hostem
De ratione loquor? Quin desine, censor inepte,
Et duo sub memori proverbia pectore versa:
Artem quisque suam doceat: sus nulla Minervam.