Primus ex septem niveis columnis,
A Petro electus Stephanus beato,
Voce, vel signis, medicans misellis,
Claret in orbe.
Qui, brevi verbo replicans priora,
Persecutores docuit piorum
Esse Judaeos, probitate cassos,
Felleque plenos.
(0059A)Nec novum quid, quod Dominum furore
Impio ad poenam crucis impulerunt,
Cum prophetas vel patriarchas ante
Saepe necarent.
Hisce praedictis, licet angelorum
Ille fugeret facie decorus,
Ceu profanum moenibus urbis altae
Ejiciebant.
Saulis et curae induvia calentes,
Ne piger forsan furor impeditus
Tardius sanctum lacerare posset,
Deposuerunt.
Tum volant crebri lapides per auras,
Instar ingentis pluviae, vel imbris,
Vineae tandem sterili negandi
(0059B)Atque nocivae.
Sed tamen sanctus pietate plenus,
Persecutori veniam precatur,
Atque pro crudis lapidum pruinis
Pronus adorat.
Huic ad exemplum Deus ipse magnum
Praestitit sese conspiciendum omni
Saeculo, quod profuerit caput ceu
Martyriorum.
Nam quis audebit dubitare sese
Quod Deus servet pius in futurum?
Quando in praesenti Stephano vivendum
Praebuit ipse.
Ut fides jam conspicue vireret,
Visibus nostris propiante coelo,
(0059C)Vel Patri summi renitente Nato
Aethere aperto.
Spiritu vel se manifeste in ipso
Esse prodente Stephano benigno,
Talibus signis, pia Trinitatis
Queis bona fulgent.