Huc ades et tenerae morbos expelle puellae,
huc ades, intonsa Phoebe superbe coma;
crede mihi, propera, nec te iam, Phoebe, pigebit
formosae medicas applicuisse manus.
Effice ne macies pallentes occupet artus, 5
neu notet informis candida membra color,
et quodcumque mali est et quidquid triste timemus,
in pelagus rapidis evehat amnis aquis.
Sancte, veni, tecumque feras, quicumque sapores,
quicumque et cantus corpora fessa levant; 10
neu iuvenem torque, metuit qui fata puellae
votaque pro domina vix numeranda facit;
interdum vovet, interdum, quod langueat illa,
dicit in aeternos aspera verba deos.
Pone metum, Cerinthe: deus non laedit amantes; 15
tu modo semper ama: salva puella tibi est;
nil opus est fletu: lacrimis erit aptius uti,
si quando fuerit tristior illa tibi.
At nunc tota tua est, te solum candida secum
cogitat, et frustra credula turba sedet.
Phoebe, fave: laus magna tibi tribuetur in uno
corpore servato restituisse duos. 20
Iam celeber, iam laetus eris, cum debita reddet
certatim sanctis laetus uterque focis;
tunc te felicem dicet pia turba deorum, 25
optabunt artes et sibi quisque tuas.