Asper eram et bene discidium me ferre loquebar:
at mihi nunc longe gloria fortis abest.
Namque agor ut per plana citus sola verbere turben
quem celer assueta versat ab arte puer.
Vre ferum et torque, libeat ne dicere quicquam 5
magnificum post haec: horrida verba doma.
Parce tamen, per te furtivi foedera lecti,
per Venerem quaeso compositumque caput.
Ille ego cum tristi morbo defessa iaceres
te dicor votis eripuisse meis, 10
ipseque te circum lustravi sulphure puro,
carmine cum magico praecinuisset anus;
ipse procuravi ne possent saeva nocere
somnia, ter sancta deveneranda mola;
ipse ego velatus filo tunicisque solutis 15
vota novem Triviae nocte silente dedi.
Omnia persolvi: fruitur nunc alter amore,
et precibus felix utitur ille meis.
At mihi felicem vitam, si salva fuisses,
fingebam demens, sed renuente deo. 20
“Rura colam, frugumque aderit mea Delia custos,
area dum messes sole calente teret,
aut mihi servabit plenis in lintribus uvas
pressaque veloci candida musta pede.
Consuescet numerare pecus; consuescet amantis 25
garrulus in dominae ludere verna sinu.
Illa deo sciet agricolae pro vitibus uvam,
pro segete spicas, pro grege ferre dapem.
Illa regat cunctos, illi sint omnia curae:
at iuvet in tota me nihil esse domo. 30
Huc veniet Messalla meus, cui dulcia poma
Delia selectis detrahat arboribus:
et, tantum venerata virum, hunc sedula curet,
huic paret atque epulas ipsa ministra gerat.”
Haec mihi fingebam, quae nunc Eurusque Notusque 35
iactat odoratos vota per Armenios.
Saepe ego temptavi curas depellere vino:
at dolor in lacrimas verterat omne merum.
Saepe aliam tenui: sed iam cum gaudia adirem,
admonuit dominae deseruitque Venus; 40
tunc me discedens devotum femina dixit,
et pudet et narrat scire nefanda meam.
Non facit hoc verbis, facie tenerisque lacertis
devovet et flavis nostra puella comis:
talis ad Haemonium Nereis Pelea quondam 45
vecta est frenato caerula pisce Thetis;
haec nocuere mihi. Quod adest huic dives amator,
venit in exitium callida lena meum.
Sanguineas edat illa dapes atque ore cruento
tristia cum multo pocula felle bibat; 50
hanc volitent animae circum sua fata querentes
semper, et e tectis strix violenta canat;
ipsa fame stimulante furens herbasque sepulcris
quaerat et a saevis ossa relicta lupis,
currat et inguinibus nudis ululetque per urbes, 55
post agat e triviis aspera turba canum.
Eveniet; dat signa deus: sunt numina amanti,
saevit et iniusta lege relicta Venus.
At tu quam primum sagae praecepta rapacis
desere: nam donis vincitur omnis amor. 60
Pauper erit praesto semper, te pauper adibit
primus et in tenero fixus erit latere;
pauper in angusto fidus comes agmine turbae
subicietque manus efficietque viam;
pauper ad occultos furtim deducet amicos 65
vinclaque de niveo detrahet ipse pede.
Heu! canimus frustra nec verbis victa patescit
ianua sed plena est percutienda manu.
At tu, qui potior nunc es, mea fata timeto:
versatur celeri Fors levis orbe rotae. 70
Non frustra quidam iam nunc in limine perstat
sedulus ac crebro prospicit ac refugit
et simulat transire domum, mox deinde recurrit
solus et ante ipsas excreat usque fores.
Nescio quid furtivus Amor parat. Vtere quaeso, 75
dum licet: in liquida nat tibi linter aqua.