Quam modicam stillam quanto torrente rependis,
Sancte Deus, licet ipsa hujus vel guttula roris
A te tam sterili data sit vel praestita cordi.
Non his obsequiis tam largum flumen egebat,
Et tenuis levibus foliis qui decidit humor
Tam profluo augmento faceret dum labitur amni
Cum magis ad ramos de rupi surgeret humor,
Dum virens fundit nebularum stamina gurges,
Contiguumque rapit sitiens vicinia frigus
Inque haec gutta meas tetigit tam prodiga fauces,
Tangeris ut marmor solidi crystalla fluenti.
Quantum haec sola mihi ferret patientia donum
Ut nullam incideret felix audacia culpam.
Nunc vero his etiam duplicaret gratia signis
Ut nullo te fine canam, venerande sacerdos,
Non finitur opus quo susciter, addita crescunt,
Quae meminisse jubet virtus, dum proditur astat,
Tune meas visus lacrymas, tu fletibus illis
Fers miseratus opem, te vitae altissimus auctor
Exorante gravis cohibet lamenta senectae.
Ipsa salus vitam revehit: dejecerat aegrum
Et pene exanimem morbi vis tanta nepotem,
Conjunctamque eidem nubendi lege puellam,
Ut vix jam tenui spirarent corpora flatu,
Nec posset solers tactus deprendere venas
Subtracti pulsus filo languente latentes.
Me quoque submotum pietas arcebat ab omni
Officio: exosam vitabant lumina lucem,
Dum poena est quodcunque vident. Spes una paventis
Cor tetigit juvenis, causam mandare patrono,
Indulti et toties proprii meminisse favoris.
Nuper contigerat perlectam evolvere chartam
Quae tanti ad nosmet meriti pervenerat, index
Innumera ut miris fulgeret gratia signis,
Queis Dominus veri meritum testatus amici,
Ornabat sanctum per dona immensa sepulcrum.
Haec signa antistes dextra signaverat alma
PERPETUUS, tanti gavisus laude magistri.
Hanc igitur chartam vix linguae murmure parvo,
Incunctante fide spes non incerta poposcit.
Exanimi juveni vires fiducia fandi
Praestitit, et fessam laxavit gratia linguam.
Ergo inter medios quos febris moverat ignes
Virtutum palmas stomacho conjunxit anhelo,
Et rapuit recolendo fidem quae scripsit in ipsis
Condita visceribus quidquid conclusa tegebat
Pagina, et ad votum velox medicina cucurrit.
Exiluit jussus tanta ad miracula sudor,
Crevit et ad numerum tanti quoque muneris ordo
Ut scribendo fidem faciem quam scripta retentant:
Non tam pernici suspendunt succina saltu
Festucam feni vicini glute vaporis,
Quam citus ad chartam madefacti corporis humor
Mandato celebrante redit, saepe vita revertens
Affectu quaesivit avum, quasi nuntia tanti
Muneris, et reliquis jussit me jungere signis
Quam praesentit opem, tali mandanda patrono est
Causa rei, assistit propior clementia sanctis
Et culpae offensam relevat tutela favoris.
Nec mora commoditas numerum praegressa dierum
Qua saepe ignaros spes dinumerata fefellit
Auxiliis orantis adest, nec clauditur ullis
Gratia vera locis, nec vires terminus arctat
Quas Deus accumulat, propter curatio tangit
Qua Salvator adest: tam longe abjuncta sepulcro
Cellula suscepit quod mens attenta poposcit,
Atque ipsa est ingressa locum, quo credita puncto.
Ille aeger, lethumque pavens uxoris amatae,
Fit medicus, suadetque fidem mittendo salutem,
Poscit et illa toris quidquid persenserat iste.
Est certamen opem retinere, et quaerere partam,
Hic possessa timet dimittere, illa probatis
Se quoque salvari festinat credula signis,
Se quoque salvari festinat credula signis,
Sique dure inque vices ambo orant, ambo retentant ( sic ),
Atque haerens uni pietas succurrit utrique.
Grates, sancte, tibi dum spiritus hos reget artus
Mens et lingua canet, nunc respice caetera clemens
Membra domus, celeris revehens fomenta salutis
Et tibi commissam propior solare senectam,
Optata indulgens propere, vel praestita servans.