Pontanus loquitur.
Nec patria profugus puer exutusque bonorum,
Nella, tibi aut tumulos aut pia iusta dedi,
nec prò blanditiis lacrimas, prò munere vitae
mortis dona tuo persolui cineri.
Nella, vel affectus matris, vel munus obibas,
Nella, mihi nutrix Nellaque mater eras.
Nunc procul a patria senior iam dona feretri
et iusta et cineri debita persoluo:
aeternum mihi, Nella, vale ac requiesce sepulcro
et valeant cineres et mihi, mater, have.