Deploratio sturni.
Pontanus queritur.
Cantabas mecum ad citharam dulcisque querelas
fingebas vario garrulus ipse sono,
fingebas et me variantem carmina plectro
ore tuo et noster saepe recurrit amor.
5 Ipse tibi numeros monstro, numerumque recenses;
ipse tibi carmen, carmen et ipse refers.
Saepe etiam rostro invitas pungisque tacentem,
praecinis et querulos, quos sequar ipse, modos.
Invidit mihi te nigri Iovis invida coniunx,
io quae laetum nobis nil sinit esse diu,
nil tenerum, nil dulce diu. Bone sturne, bone ales,
lenis avis, bellum quid queat esse diu?
Ah desiderium ac lacrimas quas, sturne, relinquis,
ipse diu luctus, ipse future dolor.
15 At contra Elysium per te nemus et pia vernant
arva, sonant cantu prata canora tuo,
ac tenebrosum iter horrenda et via tristis Averni
sentit nescio quid gutture dulce tuo.
Tu modo, cum remeant nocturna ad somnia manes,
20 nocturnis venias manibus ipse comes,
et mecum in somnis dulces meditare querelas
ad citharam et solitos perstrepe in aure sonos.