Da, tuba, terribilem sonitum, tibicenque, canoro
aere tona: hos tumulos clangor et arma decent
Iulius hic situs esf strepitus iuvat et iuvat ensis
clavaque, Parmerium bellica parma iuvat.
Gaudet et his heros concentibus; en canit umbra 5
ad numeros, placidos ducit et ipsa choros.
Nunc rursum, tuba, nunc, tibicen, fera murmura rursum
ingemina, ut cantu marmora pulsa sonent:
hic honor ad tumulos magnorum et saxa virorum
debetur, Martis sic stata sacra iubent. 10
Pro patria hic cecidit: manes, gaudete sub urna,
gaude et Iuleis, umbra ferox, tumulis.
Pro patria occubuit pugnans murisque cruento,
dum stetit, hostiles reppulit ense manus.
Nos plausum simul ore damus, simul aere canoro 15
Parmerio: haec patrius mur.era poscit amor.
Hactenus Idalios cantus, leve carnieri, in umbra
lusimus ad thalamos, blande Hymenaee, tuos.
Nunc, age, quis titulo dignus iuvenisve senexve
seu mulier seu vir sive puella, canam;
dumque cano, interea flores lege, collige myrtos,
Uranie, et multa sparge sepulcra rosa,
sparge et opes, Cliari blanda, tuas, age et ipsa, Patulci,
sparge tuas, spargas, Antiniana, tuas.
Est suus et tumulis honor, est sua cura sepulcris,
ipsa quidem accensa testificanda face:
urite odoratos ignes, redolentia dona,
quaeque et Arabs mittit quaeque Sabaeus ager.
Dum manes condo tumulis, tu, caste sacerdos,
tange aram et patrios rite precare deos;
nec muto cineri non et bona verba precesque
debentur, querulis verba sonanda modis.
Vos quoque, pallentes umbrae, solacia cantus
haec capite; et manes flebile carmen amant.
At tu flebilibus numeris haec adice, Petre
Compater, ut certa membra quiete levent,
floreat ut sua cuique croco venerabilis urna,
frondeat ut viridi myrtea silva coma.