Urbem qua ducit Comum via forte petebam;
rure diu fueram, ruris et hostis eram.
Est locus urbis, ubi rerum quecumque vehuntur,
solvitur ex lege vectigal usque sua.
5Huc feror, ecce (hominem quantum fortuna secundat,
atque eadem adversa est!) me poscit anus:
«vir, pete cur ploret que nostro est advena tecto».
Dixerat et iuxta forte puella sedet.
Hanc digito signat; forma fuit illa decenti,
10que visa est Dapne, seu Philomena mihi.
Ter quinos neque enim plures impleverat annos,
vix fuit amplexu digna puella viri.
Illa in terram oculos lacrimis humecta tenebat, sic
et mentem misere durus habebat amor.
15Vultus erat qualem facit ipsum affata parentem
aut Venus, aut patrio vertice nata dea.
Caetera non vidi, sed que manifesta patebant
indicium pulchri corporis ora dabant.
Tum «mea nympha, precor» (Germana voce locutus
20barbariem docuit me Basilea prius),
«quis te casus habet? que te fortuna remotas,
ignaram lingue, cogit adire domos?»
Illa proci lacrimis motam se et fraude relictam
et que pretereo plurima damna refert.
25«Heu forme miserere mee, miserere iuvente:
hei mihi ne noceat, si pia forte fui.
Te sequar, in casus veniam quoscumque vocabis,
siqua mihi tecum gracia», dixit, «erit».
Non sum marmoreus nec tigride natus, ut ipsis
30non movear precibus, non movear lacrimis.
Ergo iter obverto, hic obliqua est semita, quam nec
plaustra petunt, quam nec sepe viator adit.
Hac iter ad portam que iuncta est principis arci, hoc?
et vetus externa nomen ab urbe trahit.
35Huc agor et pone sequitur mea nympha, meum cor,
vixque meum crebris passibus equat iter.
Ventum erat ad medium, silua cum prodit opaca,
et tacitus post me faunus ab inde venit.
Hanc rapit et lucis amplexam condidit atris:
40me miserum, nec post visa puella fuit.
Ut flevi, utque oculis largus defluxerit ymber.
Quid referam? volui dilacerare genas.
Haud aliter raptum dilectae coniugis Orpheus
sensit et irato pectore fata tulit.
45Sed quid flere iuvat? fatorum immobilis ordo est,
nec superum nostras audiet ira preces.