220Nec longum in medio tempus, | cum creber ad aures
visus adesse pedum sonitus genitorque per auras
hunc, ubi vix multa maestum cognovit in umbra,
talibus adloquitur dictis | atque increpat ultro:
«infelix, quae tanta animum dementia cepit?
225quis furor iste novus? quo nunc, quo tenditis» inquit
«regnorum inmemores, | quae mentem insania mutat?
dicite, | quae lucis miseris tam dira cupido?
maturate fugam | totoque absistite luco:
nec revocare gradum|, si quando adversa vocarint,
230est licitum; | flammis ambit torrentibus amnis
per medium stridens | torquetque sonantia saxa
attollitque globos flammarum, et sidera lambit.