Ille sub haec: «tua me, genitor, tua tristis imago
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
his posuere locis: | merui, nec deprecor», inquit
235«omnipotens, | sonitumque pedum vocemque tremesco
conscius audacis facti: | monitisque sinistris
femina | fert tristis sucos tardumque saporem.
illa dolos dirumque nefas sub pectore versans
insontem infando indicio, | moritura puella
240dum furit, incautum crudeli morte | peremit;
suasit enim, | scis ipse, neque est te fallere cuiquam.
ut vidi, ut perii, ut me malus abstulit error,
contigimusque manu | quod non sua seminat arbor.»