Tursci, seu brevior mihi
Seu pernox oculos composuit sopor,
Pennas Somnia levibus
Affigunt humeris; iamque virentia
Laetus prata supervolo,
Qua se cumque novum molle tumentibus
Campis explicuit nemus,
Herbosaeque patet scena superbiae:
Mox et nubibus altior,
Mixtus flumineis ales oloribus,
Vivos despicio lacus,
Et dulci volucrem carmine mentior.
Iam tunc nubila, iam mihi
Blandis dissiliunt fulmina cantibus;
Et quae plurima circuit
Collum, punicea vincior Iride.
Idem iam vigil, et meus,
Non ingrata simul somnia dispuli,
Cum ter mobilibus lyram
Percussi digitis, immemor et ducis
Nil sectator Horatii,
Sublimis liquidum nitor in aera;
Et nunc litora, nunc vagas
Siccis traiciens passibus insulas,
Nil mortale mei gero, et
Iam nil sollicito debeo ponderi.
Tursci, saepe tamen mones
Olim ne veteri clarior Icaro
Veris fabula casibus
Mutem Parrhasii nomina Balthiri.
Frustra; nam memor Icari,
Addo stultitiae consilium brevi:
Nam, seu dormio, me torus,
Seu scribo, stabili sella tenet situ.