Odonem salvere meum sine fine praeopto:
Odo mi, salve, papa futurus, ave.
Quod te dico meum, praesumptio dicere cogit,
[1206B] Tantum tantillus pontificem monachus.
Quem nunquam vidi, quem solis auribus hausi,
Dicere prae nimio cogor amore meum.
Visceribus totum te nostris insinuavi,
Te siquidem novi carmina diligere.
Et laudas vates, et praemia vatibus offers,
Jocundus, prudens, felle columba carens.
Compatiens miseris, peregrinis auxiliator,
Morum prae cunctis asperitate cares.
Maximus orator, vatum specialis amator,
Invitas nostros ad studium calamos.
Talem te cupio, mihi te desidero talem,
Qualis es, et qualem te volo promereor.
Quaeso mihi debe quod debet amicus amico,
Quos indiscussus consolidavit amor.
[1206C] Inter quos unquam non est alterna voluntas,
Qui sapiunt, vivunt et moriuntur idem.
Ecce tibi talem, me si dignare, paciscor,
O utinam votis faveris, Odo, meis!
Si mihi te dederis, si te dignabere nostrum,
Inter cantores Orpheus alter ero.
Jam quoque de vestro nimium confisus amore,
Audeo pro caris insinuare meis.
Burchardum commendo meum, quem diligo multum
Tutelaeque tuae, consilioque tuo.
Urit Guidonis penuria multa penates,
Odo, roriferas cui plue divitias.