Carpe fugam, Galatea; ferus petit aequora Cyclops;
Carpe fugam; pelagoque procul speculator ab alto,
Te quis amat, dignumque tuo se censet amore.
Humano primam rorantem sanguine barbam,
5Et foedam os, oculumque unum, quem, fronte patentem
Ipse gerit media, multo lavere aequore cernes.
Pectere dein rastro crines, apioque virenti
Assimiles, laudare; silens tum consulere aequor,
Et se spectatis formosum dicere ab undis.
10Te vero, Galatea, quod hunc contemnis amantem,
Nec pecoris numerum, nec avenae sibila curas,
Crudelem, et pistri natam Scyllaque vocare:
Crudelesque deos; si dii tamen aethere in alto
Vel mare sunt aliqui; neque enim se posse putare
15Vllos esse deos. Demum tibi dira minari.
Nam fore, ut ictu uno magno cum fragmine montis
Teque tuumque Acim medium disperdat in aequor.
At tu tuta mari magno, Cyclopis amores
Despiciens, ridensque minas, et inania verba,
20In nostros, Galatea, sinus, formosa, recurre.
Ille inter pecudes et amore uratur, et Aetna.