Tu quicunque cupis requies cognoscere fratrum,
Et loca, quo quisque spectat ab arce Deum:
Nomina curre legens lacrymosis scripta camenis,
Perlectisque simul funde preces Domino.
Ut pius omnipotens animas defendat ab hoste,
Felicem tribuens pacis in arce diem.
Et cum pervenies ad haec mea carmina, quaeso,
Dic supplex: Paulo jam miserere Deus!
Et Martine, decus mundi, Pater optime noster,
(0800D)Auxiliare piis, te precor, et precibus.
(0801A)Cujus eram vivus semper devotus amore,
Inque Deo Christo spes mihi sacra fuit.
Paulus eram dictus Martini famulus almi,
Transcursi modicum tempus in orbe meum.
Me primum felix Burgundia matris in alvo
Viderat effusum, et fletibus irriguum.
Mox Martinus amor rapuit me inclytus auctor
Post teneros annos in famulum sibimet.
Perque suos servos venerandos, atque magistros,
Scripturis memet imbuit atque sacris.
Septenas vixi decadas novus hospes in orbe,
Fraterno junctus semper amore fui.
Languidus, aegrotus solvebam debita donec,
Atque artus anima liquerat ipsa suos.
Fraternis fueram manibus mox conditus ista,
(0801B)Hic mihi perpetua est domus et requies;
Omnipotens animas jubeat remeare quousque
Ad cineres iterum, tunc ero Paulus ego.
Nunc fratres animam precibus commendite Christo,
Vosque valete mei semper ubique Deo.