(0798C)En tuus Albinus, saevis ereptus ab undis,
Venerat, altithrono nunc miserante Deo,
Te cupiens apel-peregrinus-lare camenis
O Corion, Corion! dulcis amice satis.
Quidquid tu volitas per magna palatia regum,
Ut ludens pelago aliger undisono:
Qui sophiae libros primis lac ore sub annis
Suxisti, et labris ubera sacra tuis.
Dum tibi dum major per tempora creverat aetas,
Tunc solidos sueveras sumere corde cibos.
Fortia de gazis veterum et potare Falerna;
Sensibus et fuerant pervia cuncta tuis.
Quidquid ab antiquo invenerunt tempore Patres,
Nobile cuncta tibi pandit et ingenium:
(0798D)Ac divina tuis patuit Scriptura loquelis.
Aedibus in sacris dum tua vox resonat.
Quid tua nunc memorem scholastica carmina vatis,
Qui cunctos poteras tu superare senes.
Viscera tota tibi cecinerunt, atque capilli;
Nunc tua lingua tacet; cur tua lingua tacet?
(0799A)Nec tua lingua valet forsan cantare camenas?
Atque, reor, dormit lingua tibi Corion.
Dormit et ipse meus, Corydon, scholasticus olim,
Sopitus Baccho. Vae tibi, Bacche Pater!
Tu quia tu quaeris sensus subvertere sacros,
Atque meum Corydon ore tacere facis.
Ebrius in tectis Corydon aulensibus errat,
Nec memor Albini, nec memor ipse sui.
Obvia non misit venienti carmina Patri,
Ut canerent salve: tu tamen, ecce, vale!
Rusticus est Corydon, dixit hoc forte propheta
Virgilius quondam, rusticus est Corydon.
Dixerat ast alter melius sed Naso poeta,
Presbyter est Corydon, sit cui semper ave!