(0795C)
Pectus amor nostrum penetravit flamma . . . . .
Atque calore novo semper inardet amor.
Nec mare, nec tellus, montes nec silva vel alpes
Huic obstare queunt, aut inhibere viam:
Quo minus, alme Pater, semper tua viscera lingat,
Vel lacrymis lavet pectus, amate, tuum.
Cur tu dulcis amor fletus generabis amaros,
Et de melle pio pocula amara fluunt?
Sic tua jam, mundus, miscentur dulcia amaris,
Adversis variant prospera cuncta cito.
Omnia tristifico mutantur gaudia luctu,
Nil est perpetuum, cuncta perire queunt.
Te modo quapropter fugiamus pectore toto
Tu quoque nos, mundus jam periture, fugis:
(0795D)Deliciasque poli, semperque manentia regna
Quaeramus, toto pectore, mente, manu.
Felix aula poli nunquam disjungit amicum;
Semper habet, quod amat, pectus amore calens.
Huc properare, Pater, precibus rape me, rogo, tecum,
Qua noster nunquam dissociatur amor.
Aspice laetifico gratanter corde, precamur,
Parvula, quae magnus munera misit amor.
Nam duo praemitis laudaverat aera magister,
Quae injecit templi vidua nuda gazis.
(0796A)Omnibus est donis melior dilectio sacra,
Atque fides firma, quae viget atque manet.
Te divina, Pater charissime, dona sequantur,
Praeveniantque simul semper ubique. Vale!