Latonae niveo sidere blandior,
et stella Veneris pulchrior aurea,
da mi basia centum,
da tot basia, quot dedit
vati multivolo Lesbia, quot tulit;
quot blandae veneres, quotque cupidines
et labella pererrant,
et genas roseas tuas;
quot vitas oculis, quotque neces geris,
quot spes, quotque metus, quotque perennibus
mista gaudia curis,
et suspiria amantium.
Da, quam multa meo spicula pectori
insevit volucris dira manus dei:
et quam multa pharetra
conservavit in aurea.
Adde et blanditias, verbaque publica,
et cum suavicrepis murmura sibilis,
risu non sine grato,
gratis non sine morsibus.
Quales Chaoniae garrula motibus
alternant tremulis rostra columbulae,
cum se dura remittit
primis bruma Favoniis.
Incumbensque meis mentis inops genis,
huc illuc oculos volve natatiles,
exsanguemque lacertis
dic te sustineam meis.
Stringam nexilibus te te ego bracchiis,
frigentem calido pectore comprimam
et vitam tibi longi
reddam afflamine basii;
Donec succiduum me quoque spiritu
istis roscidulis linquet in osculis,
labentemque lacertis,
dicam, collige me tuis.
Stringes nexilibus me, mea, bracchiis,
mulcebis tepido pectore frigidum,
et vitam mihi longi af-
flabis rore suavii.
Sic aevi, mea Lux, tempora floridi
carpamus simul; en iam miserabiles
curas aegra senectus
et morbos trahet, et necem.