Mellilegae volucres, quid adhuc thyma cana, rosasque,
et rorem vernae nectareum violae
lingitis; aut florem late spirantis anethi?
Omnes ad dominae labra venite meae.
Illa rosas spirant omnes, thymaque omnia sola,
et succum vernae nectareum violae.
Inde procul dulces aurae funduntur anethi,
narcissi veris illa madent lacrimis,
Oebaliique madent iuvenis fragrante cruore,
qualis uterque liquor cum cecidisset erat,
Nectareque aetherio medicatus, et aëre puro,
impleret fetu versicolore solum.
Sed me, iure meo libantem mellea labra,
ingratae socium ne prohibete favis.
Non etiam totas avidae distendite cellas,
arescant dominae ne semel ora meae,
basiaque impressans siccis sitientia labris,
garrulus indicii triste feram pretium.
Heu, non et stimulis compungite molle labellum:
ex oculis stimulos vibrat et illa pares.
Credite, non ullum patietur vulnus inultum:
leniter innocuae mella legatis apes.