Arbiter, aethereo iugiter qui regmine sceptrA
Lucifluumque simul caeli regale tribunaL
Disponis moderans aeternis legibus illuD,
(Horrida nam multans torsisti membra VehemotH,
Ex alta quondam rueret dum luridus arcE),
Limpida dictanti metrorum carmina praesuL
Munera nunc largire, rudis quo pandere reruM
Versibus enigmata queam clandistina fatV:
Sic, Deus, indignis tua gratis dona rependiS.
p. 98|
Castalidas nimphas non clamo cantibus istuC
Examen neque spargebat mihi nectar in orE;
Cynthi sic numquam perlustro cacumina, sed neC
In Parnasso procubui nec somnia vidl.
Nam mihi versificum poterit Deus addere carmeN
Inspirans stolidae pia gratis munera mentl;
Tangit si mentem, mox laudem corda rependunT.
Metrica nam Moysen declarant carmina vateM
Iamdudum cecinisse prisci vexilla tropel
Late per populos illustria, qua nitidus SoL
Lustrat ab oceani iam tollens gurgite cephaL
Et psalmista canens metrorum cantica vocE
Natum divino promit generamine numeN
In caelis prius exortum, quam Lucifer orbI
Splendida formatis fudisset lumina saecliS.
Verum si fuerint bene haec enigmata versV
Explosis penitus naevis et rusticitatE
Ritu dactilico recte decursa nec erroR
Seduxit vana specie molimina mentiS,
Incipiam potiora, sui Deus arida servI,
p. 99|
Belligero quondam qui vires tradidit IoB,
Viscera perpetui si roris repleat haustV.
Siccis nam laticum duxisti cautibus amneS
Olim, cum cuneus transgresso marmore rubrO
Desertum penetrat, cecinit quod carmine DaviD.
Arce poli, genitor, servas qui saecula cunctA,
Solvere iam scelerum noxas dignare nefandaS.