Apëna che la nëi sʼ an va
adora belo prësc de má,
les flus florësc sön munt,
i lersc á endô ciafé la frunt,
bel vërć atira vën i pres
y an alda endô les ês.
Milándores con bel mantel
a blanch florësc dër bel.
Scʼ al foss nosc cör tan pur
y śauber, plën de amur
a chël co á le monn cherié,
a chël co á les flus ciafé.
Alalt sön chi gragn banć florësc
y resta lʼ edlbais dagnora frësch.
Na stëra blanćia è söa flu,
dagnora resta so corú.
Y desco lʼ edlbais, ensciö
tl amur messasste ester tö!