Εχτές το βράδυ μούλεγε η αγάπη μου η χρυσή:
- Αφ’ ου η μοίρα η άπονη, η μοίρα η φθονερή,
στο σκοτεινό βιβλίο της να ζούμ’ έχει γραμμένα,
εγώ χωρίς εσένανε κ’ εσύ χωρίς εμένα,
γιατί δε σβύνεις τη φωτιά, που τρώει την καρδιά σου,
γιατί και σ’ άλλες ώμορφαις δε ρίχνεις τη ματιά σου;
Κ’ εγώ της αποκρίθηκα: Αν σβύσω τη φωτιά,
που ‘μέρα νύχτ’ αχόρταγη μου τρώει την καρδιά,
αν τη γλυκειά την όψι σου πασχίσω να ξεχάσω,
μαζύ με την αγάπη σου και τη ζωή θα χάσω!