Όπου σταθώ, όπου γυρίσω,
στον κόσμο ή στην ερημιά,
παντού και πάντα θ’ αντικρύσω
την εδική σου ζωγραφιά.
Βλέπω τα μαύρα τα μαλλιά σου
μες στο σκοτάδι το βαθύ,
βλέπω τη φλογερή ματιά σου
στου ήλιου τη φεγγοβολή.
Τα στήθια σου τα χιονισμένα
στην ανθισμένη μυγδαλιά,
στα ρόδα τα μισανοιγμένα
τα χείλη σου τα δροσερά.
Βρίσκω την άδολη πνοή σου
εις το θυμάρι του βουνού,
ακούω τη γλυκειά φωνή σου
εις το τραγούδι του αηδονιού.
Αχ! και στου τάφου της το χώμα
η πονεμένη μου ψυχή
θα ονειρεύεται ακόμα
την όψι σου την τρυφερή.