Ὁ πάλαι Πυγμαλίων, γνωστὸς στὴν οἰκουμένην
ἠγάπησε γυναῖκα εἰς πέτραν σκαλισμένην,
καὶ τόσον ἐρωτεύθη, ὁποὺ τὴν παρεκάλει
νὰ ζωντανέψῃ μ' ὅλα τὰ πέτρινά της κάλλη,
ὡς ποὺ ζωὴ γεμάτη κι' ἡ πέτρα ἐσηκώθη
κι' ἐκεῖνος ἐζουρλάθη καὶ τὴν ἐστεφανώθη.
Κι' ἐζήλευε μαζί της σὰν ἄγριος Ὀθέλλος,
ἀλλ' ὅμως ὁ ἐρίφης τὴν ἔπαθε στὸ τέλος,
καὶ εἶπε τότε μόνος «καλὰ κι' ἐγὼ νὰ πάθω,
καὶ πρέπει ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἐξῆς νὰ μάθω
πὼς ἂν μὲ κάθε ξύλο μπορεῖ νὰ γίνῃ Γιάννης,
μὰ κι' ὅποια πέτρα κόψῃς καὶ μιὰ γυναῖκα κάνεις».