Ἐνῶ ἐσπούδαζα ποτὲ βατράχους ἀνατέμνων
ἐμπρός μου τράγος μὲ ὁρμὴν ἐπέρασε μεγάλην,
κι' εὐθὺς στὴν μετεμψύχωσιν ὁ νοῦς μου πῆγε πάλιν
καὶ εἶπα «νά! τῶν Μυκηνῶν ὁ μέγας Ἀγαμέμνων».
Μίαν ἡμέραν θερινην, ἐνῷ μὲ οἶστρον λαῦρον
ἐφανταζόμην κρύσταλλα καὶ φῶς Βορείου Σέλαος,
χρυσόκερων ἀντίκρυσα κατέναντί μου ταῦρον
καὶ εἶπα «νά! κι' ὸ ἀδελφὸς τοῦ πρώτου, ὁ Μενέλαος».