Ἐμπρός! ἐμπρός... λυγίζεσθε, κιχλίζετε, γελᾶτε,
ὦ γύναια παμπόνηρα,
σκιρτῶντα δὲ καὶ πηδηκτὰ πλησίον μου ἐλᾶτε
ὡσὰν σκιαὶ καὶ ὄνειρα.
Καὶ πρώτη, πρώτ' ἡ Δαλιδᾶ νὰ ἔλθῃ ἀπὸ σᾶς,
ποὺ τοῦ Σαμψῶνος ἔκοψε τὰς τρίχας τὰς χρυσᾶς,
τυφλὸν δὲ καὶ παράλυτον καὶ παίγνιον τῆς μοίρας
εἰς τὰς ἐχθρὰς τὸν ἔρριψε τῶν Φιλισταίων χεῖρας.
Τὸν Ἰωσὴφ τὸν πάγκαλον κυττάζω μ' ἀπορίαν
νὰ φεύγῃ τὴν σφαδάζουσαν τοῦ Πετεφρῆ κυρίαν,
κι' αὐτὴ χυμᾷ ἐπάνω του μὲ γλαρωμένα μάτια
καὶ τοῦ παγκάλου γίνεται τὸ φόρεμα κομμάτια.
Ἐμπρός μου βλέπω κύπτουσαν καὶ τὴν Βησθαβεέ,
ποὺ τὸν Δαυἲδ ὀπίσω της τὸν ἔσυρεν ὡς πτῶμα,
κι' ὁ Προφητάναξ ἔκραζε «συγχώρει με, Θεέ,
τὸ πνεῦμα εἶναι πρόθυμον, ἀλλ' ἀσθενὲς τὸ σῶμα».
Ὦ Σαμαρεῖτις, εἴδωλον καὶ ξόανον ὡραῖον,
ἡ δροσερά σου λάγηνος τὰ χείλη μου α βρέξῃ,
κι' εἶπε γελῶσα κι' εἰς ἐμὲ καθὼς στὸν Ναζωραῖον
πὼς ἄνδρα δὲν ἐγνώρισες, ἐν ὦ ἐπῆρες ἕξη.
Ξανθίππη, κάθε νεῦρον μου ἡ θέα σου ταράττει,
ὅταν σκεφθῶ, κυρά,
πὼς ἄδειαζες στὴν κεφαλὴν ἐκείνην τοῦ Σωκράτη
δοχεῖα ρυπαρά.
Ὦ Κλεοπάτρα, σύλλαβε τὸν χάχα τὸν Ρωμαῖον
ἐντὸς χρυσοῦ δικτύου,
κι' ἂς τὸν ἰδῶ νικώμενον καὶ φεύγοντα δρομαῖον
τὴν ἄκρα τοῦ Ἀκτίου.
Προβαίνετε, προβαίνετε, μὲ μειδιῶντα χείλη,
προβαίνω δὲ κι' ἐγώ,
καὶ μίαν μίαν ἀπὸ σᾶς φορῶν τὸ πετραχῆλι
τὴν ἐξομολογῶ.
Μαγδαληνή, ποὺ ἔσκυψες στοῦ κόσμου τὸν Σωτῆρα,
κι' ἐνώπιόν μου σκύψε,
καὶ μὲ ακρύων ποταμοὺς καὶ μ' ἀλαβάστρων μῦρα
κι' ἐμοῦ τοὺς πόδας νῖψε.
Ἐμπρός, προβαίνετε καὶ σεῖς, ποὺ τὸ παραγλεντήσατε
μὲ τὰς παραλυσίας,
ἀλλ' ὅταν τὰ γεράματα σᾶς πῆραν, ἐζητήσατε
τὸν στέφανον ὁσίας.
Ἡρωδιὰς χορεύτρια, ἡ κοιμωμέν' ες κρῖνα,
γυρεύεις ἐπὶ πίνακος τὴν κάραν τοῦ Προδρόμου,
ἀλλὰ κι' ἐγὼ πρὸς χάρις σου, Συλφὶς καὶ Μπαλαρίνα,
δὲν δυσκολεύομαι πολὺ νὰ κόψω τὸ ξερό μου.
Ὦ Μασσαλίνα, παστρικὸ τοῦ Νέρωνος κουμάσι,
ποὺ πείραζε τὰ νεῦρα σου πᾶν ἀπρεπὲς κι' ἀνήθικον,
τὴν ἄσπιλον σου ἀρετὴν ἡ Ρώμη ἂς θαυμάσῃ,
ὅταν εἰς τρώγλας μαίνεσαι μαζὶ μὲ κάθε πίθηκον.
Ὦ Λουκρητία, ἥλιε τῶν Βοργιῶν χρυσέ,
εἰπέ μου, σὲ παρακαλῶ, στὴν πίστι σου, στὸ φῶς σου,
πὼς ἔπνιξε στὸν Τίβεριν ἐξ ἔρωτος πρὸς σὲ
τὸν ἐραστήν σου κι' ἀδελφὸν ὁ Πάπας ἀδελφός σου.
Λαίδυ Μακβέθ, σκολόπενδρα, ὁποὺ διψᾷς τὸ στέμμα
μὲ ρύπους ἁμαρτίας
σὲ βλέπω τὴν πορφύραν σου νὰ πορφυρώνῃς μ' αἷμα
τοῦ Δούγκαν τῆς Σκωτίας.
Σύ, Μήδεια, κατάκοψε, χωρὶς ποσῶς νὰ φρίττῃς,
τὰ μέλη τοῦ Ἀψύρτου,
καὶ ἂς τὰ φάγῃ κυημᾶ ὁ Βασιλεὺς Αἰήτης
πατήρ σου καὶ πατήρ του.
Ὦ Κλυταιμνήστρα, πρόβαινε μετὰ μακρῶν κρηδέμνων,
καὶ τῶν θεραπαινῶν σου,
καὶ δεῖξε μου πῶς ἔσπαιρνεν ὁ Ἄναξ Ἀγαμέμνων
ὑπὸ τὸ φάσγανόν σου.
Ἑλένη Σπαρτιάτισσα, Μαρκόλφα τῆς Ἑλλάδος,
ἀνάπτ' ἡ παρειά μου...
ἑσὺ αἱματοκύλισες στοὺς δρόμους τῆς Τρῳάδος
τὸ γένος τοῦ Πριάμου.
Τὰ αἱμοβόρα πάθη σας καὶ τὴν ἀκολασίαν
τελείως συγχωρῶ,
ἂν καὶ δὲν ἔχω ἄνωθεν πρὸς τοῦτο ἐξουσίαν,
ἀλλ' οὔτε εἰμπορῶ.
Ἂς κύψω ἔντρομος κι' ἐγὼ ἐμπρὸς εἰς τὰς Ἀνάσσας
τῆς ἀληθοῦς τρυφῆς,
κι' ἂς πέσω σφάγιον κι' ἐγὼ ὐπὸ τὰ φάσγανά σας
εἰς αἵματα βαφείς.
Εἰς λήθην ρίπτω τοῦ λοιποῦ τὰ αἴσχη σας τἀνόσια
καὶ δὲν τἀναδιφῶ,
μὰ δώσετε καὶ πρὸς ἐμὲ τὰ χείλη σας τἀμβρόσια
τὸ νέκρατ νὰ ροφῶ.
Ἂς λάμπῃ δὲ τὸ βλέμμα σας, καθὼς Ἀποσπερίτης,
Αὐγερινὸς καὶ Σείριος,
κι' ἂς εἶμαι Σαρδανάπαλος καὶ χαῦνος Συβαρίτης
καὶ μαλθακὸς Ἀσσύριος.
Τοῦ πυρετοῦ μοῦ ἔρχονται κακαῖς ἀναρτιχίλαις...
μὴν ἀνατείλῃς, χαραυγή, μὴ σιωπᾶτε, κοῦκοι,
κι' ἐλᾶτε, περδικόστηθαις καὶ μαρμαροτραχήλαις,
κι' ἂς φέρ' ἡ Μάκβεθ ναργιλὲ κι' ἡ Δαλιδᾶ τσιμποῦκι.
Ἀλλ' ὄχι, φύγετε μακράν... ποθῶ νὰ ἡσυχάσω
ἀπὸ κτηνώδη πάθη...
μακράν μου πρὶν ἐκνευρισθῶ καὶ πρὶν τῆς ὥρας χάσω
ταὐγὰ μὲ τὸ καλάθι.
Σεῖς εἰμπορεῖτε, γύναια, ν' ἁρπάσετε τὸ δόρυ
κι' ἀπὸ τὸν Τελαμώνιον,
καὶ νὰ γενοῦν τὰ σκέλη του ὡσὰν κονδυλοφόροι
πρὸς αἶσχος σας αἰώνιον.