Βαρεῖς βόες καὶ μετροῦντες
τὰ βραδέα βήματά των
καὶ γοργὰς οὐρὰς κινοῦντες
καὶ κτυπῶντες τὰ πλευρά των,
ἔσυραν ἁμάξι ὅ,που
ἔφερεν εἰς τὰς Ἀθήνας
βάρος μυκηθμοῦ καὶ κόπου
πολλὰς ῥάβδους σιδηρίνας·
εἰς τὸν δρόμον ἐσταμάτουν
κι' ἂν τὸ κέντρον τοὺς ἐβάρει·
τοὺς λαιμοὺς λοξοὺς ἐκράτουν
ἢ ἐγένοντο κουβάρι.
Τρύζων καὶ ὁ ἄξων εἶχε
τάχα μόχθον καὶ ἀθύμει·
καὶ νὰ δείξῃ πῶς μετεῖχε
τοῦ ἀγῶνος ἐπεθύμει.
Πλὴν τὰς ὑαλιστεράς των
μύταις πρὸς αὐτὸν γυρνοῦντες
καὶ τὰς ὄψεις τὰς νωθράς των
καὶ καρηβαρεῖς ὑψοῦντες,
ἔκραξαν αἱ βόες τότε
«καὶ σὺ ἄξων! ἀθυμεῖς
τὸ βαρὺ φορτίον ὅτε
ὅλον φέρομεν ἡμεῖς;»
Ἐπιμύθιον.
Τὸ κοινωνικὸν φορτίον σύρει τοῦ λαοῦ ἡ τάξις·
ἡ ἀρχὴ δὲν εἶναι ἄλλο, ἢ ὁ ἄξων τῆς ἁμάξης.