Σὰν ἤμουν νέος μιὰ φορὰ τὶ κοπετοὶ καὶ θρῆνοι!...
μ' ἐζάλιζαν οἱ Ἔγελοι κι' οἱ Πρόκλοι κι' οἱ Πλωτῖνοι
κι' οἱ ἄλλοι φαμφαρόνοι...
μὰ τώρα ποὺ ἐζάρωσαν τὰ αἱμοφόρ' ἀγγεῖα
κι' οὐδ' αἵματος ἀπάνω μου δὲν ἔμεινε οὐγγία
ταὐτί μου δὲν ἱδρόνει.
Ἂν ἕνα κι' ἕνα μοὔλεγε ἀδιάντροπος κανένας,
πὼς δυὸ δὲν κάνουν μόνον,
θὰ τοὔχυνα τὰ μάτια του μὲ τὸ φτερὸ τῆς πέννας
ὡς Ἡρακλῆς θυμόνων.
Μὰ σήμερα μοῦ φαίνεται ἡ γνώμη καθενὸς
σοφὴ καὶ νουνεχὴς
καὶ μόνον τὰς ὴμέρας μου μετρῶ ἐλεεινὸς
μὲ σπαραγμὸν ψυχῆς.