Ἰδοὺ λοιπὸν ὁ κόσμος τὴν δόξαν βεβηλῶν!...
αἱ ἀμοιβαὶ τοιαῦται, τοιαῦτα τὰ βραβεῖα...
ὁρίστε καὶ ἡ δόξα... ποῦ εἶσαι, Βαβυλών;
ποῦ εἶναι ἡ Εὐδαίμων ἐκείνη Ἀραβία,
μὲ τόσων ἀρωμάτων μυροβολοῦσαν χλόην,
μὲ βάλσαμον, μὲ κύπρον, μὲ σμύρναν, μὲ ἀλόην;
Ποῦ Μωυσῆς ξηραίνων τὸν δρόμον τὸν ὑγρόν;
εἰς ἄγνωστον κοιμᾶται τῆς Χαναὰν ἀγρόν.
Πεντάπολις, ποῦ εἶσαι; ποῦ εἶσθε τόσαι χῶραι;
Καπνὸν καὶ σκόνην βλέπω καὶ τὴν Ἰεριχώ,
καὶ μὲ τὰ τύμπανά των τοῦ Ἰσραὴλ αἱ κόραι
δὲν ἐξυμνοῦν ἐρήμων κοιλάδων τὴν ἠχώ.
Χειμάρρους δὲν σκιάζουν αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου,
παιᾶνας δὲν ἀκούω πολέμων καλλινίκων,
ουδὲ παρὰ τὰς ὄχθας ἐκεῖ τοῦ Ἰορδάνου
ἁπλόνουν τοὺς καρπούς των οἱ κλάδοι τῶν φοινίκων.
Πῶς ἔσβυσε τὸ κλέος τοῦ καθενὸς μεγάλου;
τίς ὁμιλεῖ ἀκόμη περὶ τοῦ μεγαλείου;...
τί ἔγινε κι' ἡ δόξα τοῦ ἵππου Βουκεφάλου;
τί ἔγινε κι' ὁ Δόρκων αὐτὸς τοῦ Ἡρακλείου;
Ποῦ ἔθαψαν κι' ἐκείνη τοῦ Βαρλαὰμ τὴν ὄνον;
ποῦ δὲ κι' ἡ τρεφομένη ἀπὸ τὸ Πρυτανείον;...
ἴσως μετεμψυχώθη μὲ τὴν ροὴν τῶν χρόνων
στοὺς Ἕλληνας ἐκείνους τῶν νέων καφενείων.
Ἐγέρασε ὁ κόσμος κι' ἀκόμα θὰ γεράσῃ
κι' ὴ δόξα τῆς δικῆς μου γαϊδάρας θὰ περάσῃ.