Ἔχει καὶ ἡ συνομία τοῦ Αἰσώπου τι καλόν·
στιχουργήσωμεν καὶ μύθους δίχως ἀλλαγῶν πολλῶν.
Ἰξὸν φέρων καὶ καλάμους ἰξευτὴς εἰς δύο χεῖρας,
πρὸς πτηνῶν ἐσύρθη ἄγραν ὑπὸ τῆς κακῆς του μοίρας·
κίχλαν θεαθεὶς εἰς δένδρον ὑψηλὸν καθεζομένην,
πρὸς αὐτὴν τὴν ὅρασίν του ἔτεινεν ἀνυψωμένην·
άλλὰ ἔχιδνα τὸν εἶδεν ἐρχομένη ἀπὸ δάση
καὶ κρυφὰ κρυφὰ πατοῦσα ἔδραμε νὰ τὸν δαγγάασῃ·
τὸν ἐδάγγασε· κ' ἐκεῖνος ἔλεγε λειποθυμῶν
«ἐθηρεύθην νὰ θηρεύσω ἕτερον ἐπιθυμῶν.»
Ἐπιμύθιον.
Ὁ ἀπαταιὼν εὑρίσκει πρὸς ποινὴν καὶ ἀλγηδόνα
ἐπιτηδειότερον του ἕτερον ἀπαταιῶνα.