Βλέπων εἰς τοὺς ἄνω θόλους
ἀστρολόγος τὰς ἑσπέρας
εἰς τὰ δάκτυλά του ὅλους
ἀριθμοῦσε τοὺς ἀστέρας·
καὶ ἀπὸ τὸν ὄχλον τόσα
ἔδραττε χρυσᾶ φλωρία,
εἰς τὸν οὐρανὸν ὁπόσα
χρυσᾶ ἔβλεπε σημεῖα·
εἰς προάστειόν τι βαίνων
τῶν ἀκτίστων Ἀθηνῶν
καὶ τὸν νοῦν προσηλωμένον
ἔχων εἰς τὸν οὐρανὸν,
ἔπεσεν εἰς φρέαρ ὅμως·
ὅτε δὲ πρὸς συνδρομὴν
ἔκραζεν, ὁ Ἀστυνόμος
πέρασεν εἰς τὴν στιγμήν.
Εἰς τὸ φρέαρ πλησιάσας
φίλε! εἶπεν «εἶσ' ἐδῶ!»
καὶ προσέθεσε γελάσας
«πρόβαλε νὰ σὲ ἰδῶ·
ἄνω ὕψωνες τὸ φῶς σου
καὶ εἰς τὸν Αὐγερινὸν·
καὶ δὲν ἔβλεπες ἐμπρός σου
τὰ ὑπὸ τὸν οὐρανόν;
Φιλοσόφει ἐδῶ νέε
τῆς Ὲλλάδος Γαλιλαῖε!
ἀναδίφει τοὺς ἀρχαίους
Μέτωνας καὶ Πτολεμαίους·
εὗρέ μας κομήτης ποῖος
ποίας ὥρας καὶ στιγμὰς
θέλει ἔλθει αἰφνηδίως
σὲ νὰ καύσῃ καὶ ἡμᾶς».
Ἐπιμύθιον.
Μῦθος πρὸς τοὺς τὰ μεγάλα
ἔργα ἐπαγγελλομένους,
καὶ πρὸς τὰ μικρὰ καὶ ἄλλα
τὰ κοινὰ τετυφλωμένους.