Ἦτον ἄνοιξις καὶ ἦτον
τῶν ἐρώτων τῶν χαρίτων
καὶ τοῦ κάλλους ὁ καιρὸς
ὁ καλὸς καὶ γλυκερός·
ἤχει κάτω εἰς τὰς πεύκας
ἤχει κάτω εἰς τὰς λεύκας
ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς,
κ' ἔψαλλε τὸ πρωϊνὸν
ἅσμα εἰς τὸν οὐρανὸν
χαίρων ὁ κορυδαλός.
Ἔστηνεν ὀρνιθοθήρας τὴν στιγμὴν αὐτὴν παγίδας·
ὁ κορυδαλὸς τὰ ὕψη παραιτῶν, αὐτὸν ἐρώτα
- Τί δουλεύεις; - Πόλις κτίζω κ' ἔχω μόχθους καὶ φροντίδας
ἔλθετε οἱ τῶν ἀέρων περιτρέχοντες τὰ νῶτα·
ἔλθετε πτηνά! Εἰς πόλιν
ἐξασφαλισμένην ὅλην·
εἷς τὸν ἄλλον ν' ἀγαπῶμεν
καὶ ὡς ἀδελφοὶ νὰ ζῶμεν
δίχως ἔριδας καὶ μίση
ὅλοι καὶ εἰς ὅλα ἴσοι.»
Εἶπεν ὁ ὀρνιθοθήρας ὅ,τι καὶ ἡ ἐν Τροιζῆνι
'ς τοὺς Πανέλληνας ἐλάλει Ἐθνοσύνοδος ἐκείνη,
ἀπὸ τὰ τῶν αὐτοχθόνων δόγματα μακρυνομένη
καὶ μ' ἐπιτραχήλιά των λαγωοὺς ὑποσχομένη.
Ὁ κορυδαλὸς πιστεύων εἰς τοὺς λόγους τοῦ ἀνθρώπου
ἦλθε σύνοικος, πλὴν πίπτων εἰς τῶν βρόχων του τοὺς δόλους,
εἶπεν εἰς αὐτὸν, «ἂν κτίζῃς πόλις δι' αὐτοῦ τοῦ τρόπου,
δὲν θὰ εὕρῃς σὺ πολίτας εἰς τὴν πόλις σου παμπόλλους».
Ἐπιμύθιον.
Εἰς ἡμᾶς καθεὶς πανέλλην λέγει καὶ σιωπηλὸς
ὅ,τ' εἰς τὸν ὀρνιθοθήραν εἶπεν ὁ κορυδαλός.