Εἰς τὸν δρόμον Πατησίων
ἔθαλέ τις καρυδιὰ,
ἥτις εἶχε καρυδίων
θησαυρὸν εἰς τὰ κλαδιὰ,
ἤθελαν οἱ παροδῖται
τὰ γλυκὰ καρύδιά της,
κ' ἔσπων διὰ ξύλων, εἴτε
διὰ λίθων τὰ πλευρά της,
ἀηδόνων κατοικίαν
καὶ κιχλῶν καλικελάδων,
καὶ τὴν δρόσον κ' εὐωδίαν
ἥρπαζαν πρασίνων κλάδων·
εἶπ' ἐκείνη θραυομένη
δεινὰς χάριτας λαμβάνω
ἀπ' αὐτοὺς ὅσους εὐφραίνει
ὁ καρπός μου ὁ ἐπάνω.
Ἐπιμύθιον.
Καρυδιὰ ἡ θαυμασία
καὶ πλατύφυλλος αὐτὴ,
εἶν' ὡραία ζωγραφία
ἥτις λέγει μέγα τι·
παριστάνει τροφοδότας
ἰδεῶν τιμωρουμένους
συγγραφεῖς διὰ ἰδρῶτας
καὶ καρπούς των διδομένους.