Γεωργὸς ἀμπέλι ἔχων ἓξ ἑλληνικῶν στρεμμάτων,
εἶχε γύρω υἱοὺς πέντε καὶ τοὺς πέντε ἀμελεῖς·
τὸ ἐκαλλιέργει μόνος· δι' αὐτὸ τῶν τρυγημάτων
ὁ σωρὸς ποτὲ δὲν ἦτον ὑψηλὸς οὐδὲ πολύς.
Εἰς τὴν φοβεράν του ὥραν φθάνων ἔκραξεν ἐκείνους,
καὶ τοὺς εἶπε «μὴ λυπῆσθε καὶ ἀφήσατε τοὺς θρήνους·
ὅσα συναγγμένα εἶχα χρήματα πρὶν γεννηθῆτε
'ς τὸ ἀμπέλι μου τὰ ἔχω μίαν ὀργυιὰν χωμένα,
χίλια τῆς Ἰσπανίας δίστηλα· συσσωρευμένα·
ὅταν μόνον ἀποθάνω θέλω νὰ τὰ μοιρασθῆτε.»
Αὐτὰ λέγων ἐτανύσθη καὶ ἀπέπνευσεν ὁ γέρων·
δίκελλα τὴν ἐπιοῦσαν ὁ καθεὶς τῶν παίδων φέρων
ἤρχισε τὴν γῆν νὰ σκάπτῃ μίαν ὀργυιὰν τὸ βάθος·
«μὴν ἐδῶ! μὴν ἐκεῖ!» κράζων ὁ καθεὶς, «μὴν κάμνω λάθος;»
Ἔσκαψαν ἐπάνω κάτω· πλὴν δὲν ἔφεγγε δεκάρα·
ἔγινεν ὁ ἀγρὸς ὅμως ὅλος μία κουκουνάρα·
ὁ καιρὸς τῆς εἰσοδίας ἦλθεν καὶ ἡ ἄμπελός των
τὰ σταφύλια μεγάλα ἔδωκε καὶ πυκνωμένα·
εἰς τὰ χίλια ἐπῆγε δίστηλα ὁ τρυγητός των·
τότε εἶπαν καὶ οἱ πέντε «αὐτὰ ἦσαν τὰ χωμένα.»
Ἐπιμύθιον.
Μόνος τῶν ἀνθρώπων εἶναι θησαυρὸς ἡ γεωργία·
χάνεται ἡ λαμπροτέρα τῶν ἀργῶν περιουσία·
καταστρέφεται ὁ Ἕλλην ἔνδον τῶν καφεπωλεῖων
τὴν ἐνέργειάν του τρίβων καὶ τὸν βίον του κυλίων.
Διὰ σᾶς αὐτὸς ὁ μῦθος τὴς Ἑλλάδος γεωργοί!
Ὅσον τὴν καλλιεργεῖτε, τόσον δίδ' εἰς σᾶς ἡ γῆ.